Wonderschoon Nieuw-Zeeland

De hoogste tijd om jullie weer eens een update te geven. We tuffen nog steeds vrolijk in het rond op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. Inmiddels hebben we een kleine 3.000 kilometer op de teller staan. Snelwegen kennen ze hier niet, de wegen zijn te vergelijken met provinciale wegen in Nederland. Je mag er wel 100 km per uur rijden. Onze snelheid is over het algemeen een stukje lager, we hebben alle tijd en er is zoveel moois te zien dat hard rijden niet nodig is. Onze bus is een automaat en op de pook aan het stuur zit een knopje. Als je daar op drukt gaat er op het dashboard een lampje branden met ‘hold’ erop. Sinds enkele dagen heb ik dit knopje ontdekt en ben ik er achter dat dit betekent dat de auto vanzelf de betreffende versnelling vasthoudt. We hebben een kleine twee weken rondgereden met een brandend lampje op het dashboard. Ik snapte al niet waarom we bergop niet harder konden dan 30 km per uur…. Ooh ja, Lexie en Grootje, we slapen dus ook in dit busje. Het is wel erg krap en we zijn om de haverklap van alles kwijt. Maar ach, no worries, het komt vanzelf wel weer terug. En slapen gaat best goed na een lange dag met veel verschillende indrukken, mooie wandelingen en een slaapmutsje.

De afgelopen dagen hebben we veel kilometers gemaakt. Richard heeft nog ruim een week, dus de tijd wordt al wat krap. We zijn langs de westkust omhoog geklommen en gaan morgen naar het Abel Tasman National Park. Overmorgen nemen we de boot naar het Noordereiland. Nieuw-Zeeland is een schitterend land, ik kom superlatieven te kort om dat in dit berichtje te beschrijven. Ik zal wat extra foto’s uploaden, dan zie je misschien wat ik bedoel. Ik heb soms werkelijk een brok in mijn keel als ik achter het stuur om me heen kijk. Wat Nieuw-Zeeland vooral zo bijzonder maakt zijn de verschillende gebieden. In een dag kom je zoveel verschillende landschappen tegen, dat is onvoorstelbaar. Zo vaar je tussen de natte fjorden, loop je langs een prachtig meer, sta je onderaan een gletsjer en zie je lange zandstranden soms in 1 dag.

Samen hebben we nog steeds veel plezier. Onderweg in de bus worden oude schoolverhalen nog weer eens opgediept. Richard heeft een fotografisch geheugen en kan situaties van vroeger op een geweldige manier doen herleven. Onze vaste rubriek is: ‘Hoe zou het nu zijn met…..?’ Ook zingen we regelmatig ballades van onder andere Ramses Shaffy, Wim Zonneveld, Drukwerk, James Brown en natuurlijk Andre Hazes.

Over het algemeen slapen we dus in de bus op een camping. Op de meeste campings blijven de meeste mensen net als ons 1 nachtje om de volgende ochtend weer door te trekken. Vorige week stonden we toch een keer op een soort van familiecamping. Naast ons stonden 7 stellen met in totaal 21 kinderen. Al snel werd het contact gelegd en de volgende dag werden we uitgenodigd voor een tochtje in een speedboot. Dat konden we natuurlijk niet laten schieten! Een prachtige tocht over verschillende meren volgde. Onze Nieuw-Zeelandse vrienden vonden het net als ons volgens mij wel gezellig en nog dezelfde avond werden we uitgenodigd voor een echte kiwi-barbecue. De dagen erna vlogen voorbij, zo zijn we in Milford Sound geweest. Dit is een klein plaatsje in Fiordland. Hier hebben we een boottocht tussen de fjorden gemaakt. De wereldberoemde Routeburn track en Milford track lopen door dit gebied. Het zijn 4 tot 6 daagse wandeltochten. We hebben van beide tochten een stuk gelopen. Maar een van de hoogtepunten was toch wel ons bezoek aan Queenstown, dit is een echte ‘thrill-city’. Ooit is hier de eerste bungee jump gedaan. Het hele stadje staat in het teken van adventure en outdoor. Je kunt er sky-diven, bungee-jumpen, raften, down-hill mountainbiken, rodelen van een tokkelbaan en noem maar op. Wij hebben het rustig aan gedaan en een (steile) wandeling naar een hoge berg gemaakt. Het uitzicht was fantastisch! Deze stad ligt echt op een a-locatie, omringd door bergen en meren. De plek waar de film ‘Lord of the rings’ is opgenomen hebben we ook nog bezocht. Hier verwacht je dan natuurlijk erg veel van, maar eerlijk gezegd viel dit een beetje tegen… Soms voel ik me wel een beetje een verwend ventje. Als je zoveel moois ziet gaat het toch ook weer snel wennen. Het is dan moeilijk die hoge piek vast te houden. “Wou je hier nog stoppen?” “Nee, jaag maar door. Ik heb wel zin in iets te eten.” Zo gaat het dan. Af en toe moet je dan weer even wakker geschud worden. Dit is uniek en hier kom je niet snel weer. Nog even volop genieten dus van het mooie Nieuw-Zeeland!