Welke dag is het vandaag?

BULA! Hoog tijd voor een update vanuit Fiji. Het heeft even geduurd, maar met reden. Ik heb de afgelopen 10 dagen doorgebracht op een eiland. Een eiland op 5 uur varen van het vasteland. Wat eigenlijk niet het vaste land is, maar het grootste eiland, of main island, zoals ze dat hier noemen. Een eiland zonder tv, internet en andere luxe zoals wij dat gewend zijn. Het eiland heeft vier bewoonde dorpen en een aantal resorts.
Maar eerst nog even terug naar mijn aankomst op Fiji. Na een geslaagde vlucht van vier uur landde de grote witte zwaan veilig in Nadi. We werden bij aankomst al luid toegezongen door een groepje oude mannen, geheel gekleed in traditionele kleding en druk spelend op zelfgemaakte instrumenten. Het klonk en zag er erg vrolijk uit. Al snel werd me duidelijk dat ‘Bula’ hier de meest gebruikte groet is. Overal waar je komt word je aangesproken met ‘Bula’. In het geval van een man kan dat een hele korte krachte lage ‘Bula’ zijn. Die van de meeste vrouwen klinken vriendelijker en hebben doorgaans een lange hoge uithaal bij de a, ‘Bulaaaaa’. De bevolking bestaat hier voornamelijk uit Indiërs die hier vroeger als slaven door de Engelsen naartoe gehaald zijn en de oorspronkelijke bewoners Polynesiërs. Het kan bijna niet anders dan dat die laatste groep ergens uit een ver verleden afstamt van Afrikanen zoals wij die kennen. Ze hebben in ieder geval een sterke uiterlijke overeenkomst met Afrikanen.
Kort na mijn aankomst ben ik de buurt eens gaan verkennen en al snel werd me duidelijk dat je voor het Fiji van de bounty-eilanden naar een van de kleinere eilanden die Fiji heeft af moet reizen. Dat is gelukt en zoals gezegd heb ik de afgelopen tien dagen in een klein paradijs doorgebracht. Ik heb de boot naar de Yasawa eilandengroep genomen en ben uiteindelijk op het eiland Nacula uitgekomen. Ik verbleef op het resort ‘Blue Lagoon’, genoemd naar de film ‘Blue Lagoon’ die op dit eiland is opgenomen. Onderweg werd me al snel duidelijk dat deze eilandengroep een parel op aarde is. Na een boottocht van vier en een half uur leek het alsof in de verte een zeer getalenteerd schilder zorgvuldig enkele groene druppels op een biljartkrijtblauwe achtergrond had getekend. Maar het was niet alleen de schoonheid van de omgeving maar ook zeker de sfeer die het plaatje compleet maakten. Het verblijf is helemaal in traditionele Fijiaanse stijl gebouwd. En het personeel is voor 95% afkomstig uit een van de vier dorpen. Bij een vol resort zijn er ongeveer 60 gasten, terwijl er iedere dag rond de 50 dorpelingen aan het werk zijn. Schoonmaak, keuken, tuin, bediening, bar, diveshop, kantoor, vissen, klusjes en noem maar op. Jammer dat de officiele naam ‘Blue Lagoon Resort’ is, ik zou het eerder een ‘lodge’ noemen. Dichtbij de natuur en oorsprong van het traditionele Fiji. Ondanks dat het werk goed en zorgvuldig gedaan wordt, kun je je voorstellen dat er niet heel hard gewerkt wordt. En juist deze rust is de kracht van deze plek. Het straalt uit over de gasten. Je kunt zomaar een paar uur helemaal met je gedachten van de wereld zijn wanneer je rustig schommelend in een hangmat een boek leest of muziek luistert. En iedere dag vind je in de badkamer, op je bed en in het restaurant een hele partij heerlijk ruikende verse bloemen. Die worden dagelijks vanuit het dorp meegenomen en ververst, Floort Dessing achtige tafferelen… Ik heb mijn verblijf dan ook tot twee keer toe verlengd, het beviel me uitermate goed. De orde die hier heerst is angstaanjagend. De enige vorm van toevalligheid is de hond, omdat hij beweegt. Het is als een wiskundesom, alles houdt elkaar in evenwicht, het geheel klopt er gewoon helemaal. De omgeving, het personeel, de tuinen, het strand, zelfs het aantal strandbedden en de plekken van de hangmatten. Het enige waar je je ’s ochtends dan ook druk over maakt, is onder welke palmboom je vandaag je handdoek legt.
Toch worden er iedere dag ook voldoende activiteiten georganiseerd, zoals snorkelen, het bezoeken van een grot, zeevissen, een wandeling naar de hoogste berg, duiken, kokosnootdemonstraties of een filmavond. En wanneer je wilt kun je ook altijd een potje beachvolleybal spelen. Het veld stroomt binnen de kortste keren vol met werknemers die met veel plezier en vrolijk lachend een balletje meeslaan. Geen stress hier, werken komt later wel. Zo werd er ook door een aantal eilandbewoners gewerkt aan een nieuwe lodge. Een dagelijkse vooruitgang is moeilijk waar te nemen, maar zoals eerder gezegd hebben de mensen plezier en vooral met elkaar. En daar gaat het uiteindelijk om. Ze staan rustig met een aantal personen te kijken hoe er een bezig is te timmeren. Met mooie lange slagen worden de spijkers zorgvuldig in het hout gemept. Het lijkt of de timmerman precies weet bij welke type spijker welk type kracht hoort. Wat dat betreft zijn het ook zeker nog eens vakmensen.
Het eten was voortreffelijk en zat bij de prijs in. Dat was na een paar maand wel weer wennen. Een buffetontbijt, lunch a la carte en een uitgebreid driegangen diner. En dat allemaal gezond, met veel fruit, groente en vis. Mijn maag wist werkelijk niet wat hem overkwam. Daarnaast is er iedere dag een welkomstborrel voor de nieuwe gasten. Je krijgt er een traditioneel Fijiaans drankje, Kava. Het ziet eruit als een modderachtige substantie en wordt gemaakt van een bepaalde wortel. Zittend op de grond wordt een grote houten bolvormige pan gevuld met de wortels en water. Daarnaast wordt er gezongen en traditionele muziek gespeeld. Kava heeft een hele lichte narcotische werking. Je wordt er wat zweverig van en als je er een beetje in doortrekt erg slaperig. De toeristenversie vlak voor het diner is dan ook een stuk milder. Wanneer de welkomstborrel na een half uurtje voorbij is zoeken de oudere heren een plekje onder een palmboom. Ze blijven er gerust een paar uur zitten, praten wat en spelen muziek. Het tempo van de muziek gaat hoorbaar naar beneden naarmate het later wordt. Meerdere keren heb ik me afgevraagd waarover ze zouden praten, iedere avond weer en zonder dat ze op de hoogte zijn van wereldnieuws, sportuitslagen of bijvoorbeeld de weersverwachting. Ze moeten wel hele goede vrienden zijn. Klein lokaal burgerlijk nieuws zal uitgebreid besproken worden, niets anders eigenlijk dan bij ons in Nederland, of misschien beter in Heerde.
Vroeger werden kokosnoten op het vaste land verkocht tegenwoordig worden de dorpen onderhouden door de vier verschillende resorts op het eiland. Een bezoek aan het grootste dorp was dan ook zeker een van de hoogtepunten afgelopen week. Ieder dorp heeft een dorpshoofd en deze dorpshoofden zijn weer broers van elkaar. Tijdens ons bezoek kregen wij een traditionele welkomstdans van de dames in het dorp. En uiteraard mocht een bezoek aan de school ook niet ontbreken. altijd leuk deze kleine donkere kindertjes. Mijn verblijf op het eiland leek oneindig te duren, de dagen kabbelden rustig voorbij. De enige vaste momenten in een dag waren die van de lunch, het diner en de komst van een handjevol nieuwe gasten nadat de boot geweest was. Iedere dag leek in principe hetzelfde, met het enige verschil dat de mensen een dag ouder waren. Al leek het of ze er een jaar jonger uitzagen.
Ik ben nu weer op het hoofdeiland, waar mijn bezoek aan Fiji begon. De komende drie dagen heb ik gereserveerd om te bekijken waar ik de komende tijd ga verblijven. Fiji heeft 330 verschillende eilanden, de keuze is er reuze. Een bijzondere plek hier is bijvoorbeeld de datumgrens. Die loopt door Fiji en je kunt er dus van de ene naar de andere dag springen. Dezelfde tijd, maar dan een dag later. Verder kun je hier met een luchtballon vroeg in de morgen een tocht maken. Voor die dag ben je dan de eerste persoon in de wereld die de zon ziet opkomen.
Ik moet wel zeggen dat ik op een wat bijzondere plek verblijf, een tip van een Spanjaard die ik een paar dagen geleden op Nacula ontmoette. Het is hier erg klein en ver weg van de bewoonde wereld. Ik denk dat er maximaal 10 gasten kunnen verblijven. Mijn Spaanse vriend roemde deze plek vooral vanwege zijn gastvrijheid. Deze gastvrijheid is in mijn ogen wat ver doorgeslagen. Het is hier een beetje een zoetsappig geheel. Iedereen is bijzonder lief, aardig en vriendelijk tegen elkaar. Zo stelde de eigenaar mij bij binnenkomst direct voor aan de overige gasten die buiten met elkaar zaten te eten. “Hi guys, this is Wilko and he is joining us the next three days.” Bijzonder attent en niets mis mee, maar nu na een tijdje werkt het me op mijn zenuwen. Van dat te vriendelijk doen tegen elkaar. Veel knikken en telkens vragen hoe het met je gaat. Elkaar thee inschenken bij het ontbijt en vragen of ze van het buffet nog iets voor je mee kunnen nemen. Dat soort kleine dingen, ik zal het wel niet meer gewend zijn, het zal wel aan mij liggen. Vandaag dacht ik even dat ik bij een sekte beland was. Op de overloop zat een Amerikaan in kleermakerszit met een wollen muts en grote koptelefoon te skypen. Af en toe hoorde ik hem woorden zeggen als “Yes, i can feel that.” Ook het woord “spiritueel” viel een aantal keer. Toen ik naar beneden kwam zat daar een 50-jarige Hongaarse vertaler, groot en glimmend van het zweet. Ook al een bijzonder figuur die ik niet helemaal vertrouw. Hij heeft een grote laptop bij zich en is tijdens zijn reis inmiddels in India, Thailand, Cambodja en de Filipijnen geweest. Hij draagt een hele oude metalen bril met van die grote glazen die meekleuren met het zonlicht. Enfin, een bijzondere locatie met bijzondere gasten laten we maar zeggen. Op 8 maart vlieg ik alweer van Fiji naar Los Angeles, het schiet nu allemaal behoorlijk op. Voordat ik daar ben laat ik zeker nog een keer wat van me horen! Tot dan.