Van zuid naar noord, alleen verder

Het einde van de tijd samen met Richard hier in Nieuw-Zeeland is in zicht. Vanmiddag zet ik hem af op het vliegveld van Auckland. Ruim een week later maak ik dezelfde gang om naar Fiji te vliegen. Mijn plan tot die tijd is om een kijkje te nemen op de peninsula ten noorden van Auckland. Ja, het zal even wennen worden alleen in het mooie witte busje. En niet alleen wennen, het zal vooral ook zeer stil worden. In eerste instantie wilde ik het liefst gelijktijdig met Richard door naar Fiji. Maar waarom eigenlijk, besefte ik me later. Dit land heeft nog zoveel moois te bieden. We zullen het de komende week wel zien.

Vorige week hebben we de oversteek van het zuidereiland naar het noordereiland gemaakt. Ons busje ging mee op de boot en enige uren later kwamen we aan in Wellington, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland. Het zuidereiland zal ik herinneren als een oase van rust, ruimte en adembenemende natuur. Het noordereiland is drukker en behoorlijk commercieel. Ieder stukje natuur wordt vermarkt en de hotels, motels en Holiday Inns volgen elkaar in rap tempo op. Kort gezegd, het zuiden heeft meer indruk op ons gemaakt. De eerste weken heb ik moeilijk een beeld kunnen vormen van de Nieuw-Zeelanders, simpelweg omdat we er niet zoveel hebben gezien. Hier in het noorden en in het bijzonder in steden als Wellington en Auckland is dat natuurlijk anders. Mijn beeld dat ik van de Nieuw-Zeelander had moet ik toch enigszins bijstellen. In mijn beleving leefden hier voornamelijk eenzame natuurliefhebbers, solisten, te vergelijken met van die ontwikkelde Scandinaviers. Ik kan het niet goed omschrijven. Maar niets is minder waar, geimporteerde Europeanen en Aziaten leven hier samen met de oorspronkelijke bevolking, de Maori. Een stevig, licht getint, maar uitertst vriendelijk volk. Je kijkt er in eerste instantie wat rauw op. In het algemeen rijden ze in oude barrels en pick-ups. Zien ze er wat onverzorgd uit en doen niet mee aan de laatste mode trends. Tattoo Bob doet hier ook goede zaken, evanals de vele fast-foodketens en liquer stores. In het noorden zie je ook veel meer politie op straat. Zo zijn we de afgelopen week twee keer staande gehouden. Beide keren voor een alcoholtest. In Nederland moet je blazen, hier is dat niet nodig. Je praat tegen een apparaat dat je adem test. De eerste keer was dit vrij hilarisch, omdat ik dus dacht dat ik moest blazen. Oom agent hield het apparaatje voor mijn mond, waarop ik het vastpakte en met mijn mond naar het uiteinde van het apparaat reikte. Hij trok het apparaat terug en vroeg me beleefd: “What are you doing?” Ik keek hem wat verbaasd aan en legde hem uit dat je in Nederland moet blazen. Hij vertelde toen dat je hier alleen hoeft te praten. Vervolgens vroeg ik wat ik dan moest zeggen, waarop hij naar het apparaatje keek en aangaf dat het na dit warrige gesprek al voldoende was. We konden onze weg vervolgen, evenals we dat de tweede keer zonder problemen konden.

We hebben de afgelopen tijd veel lol gehad om ons busje, maar toen we afgelopen week een keer uit een supermarkt kwamen, sloeg de schrik ons toch wel om het hart. Linksachter zit een behoorlijke deuk en een aantal grote krassen. In mijn beleving heb ik niets geraakt en ook Richard kan de schade niet thuisbrengen. Op foto’s die we de afgelopen tijd gemaakt hebben, is duidelijk te zien dat deze schade er nog niet zat. Best vervelend natuurlijk, vooral wanneer ik hem volgende week terug moet brengen. Maar gisteren hadden we toch nog even een helder moment en zijn we langs de politie gereden voor een aangifte. Uiteindelijk had dit meer voeten in aarde dan we dachten en verlieten we na ruim twee uur het bureau, met een aangifte op zak. Kan straks altijd nog van pas komen.

Het is gek, maar nu Richard straks vertrekt heb ik het gevoel dat het einde van mijn reis ook in zicht komt. Dat is natuurlijk helemaal nog niet zo. Ik heb nog een kleine twee maand te gaan, dat zijn in principe toch gewoon de betere vakanties. Ik ga de knop nog een keer omzetten. Het is vandaag mooi weer, de vogeltjes fluiten. Alle reden om er het beste van te maken. Vandaag of morgen zal ik een serie foto’s toevoegen, dat lukt hier nu niet in verband met de trage internetverbinding. Ik houd jullie op de hoogte!