In een tijdmachine naar Los Angeles

Het zit er bijna op in Fiji. Nog een paar uur en ik vlieg naar Los Angeles. Ik vlieg op dinsdag 8 maart om 22.50 uur en kom na 9 uur vliegen aan op dinsdag 8 maart om 12:05 uur in de middag. Een tijdmachine, terug in de tijd.

Fiji is me goed bevallen. De afgelopen dagen heb ik doorgebracht in het Fiji Beach house. In eerste instantie wilde ik hier drie nachten blijven, vervolgens heb ik 6 nachten bijgeboekt en uiteindelijk ben ik hier 12 nachten gebleven. Deze plek was uitstekend, goed betaalbaar, aardig personeel en veel gasten van mijn leeftijd. Er was geen enkele reden om te verkassen. Enkele jaren geleden is het Engelse tv programma ‘Celebertis love islands’ hier opgenomen. Een soort ‘Big Brother’ met Engelse beroemdheden.

De meeste mensen die hier komen blijven langer hangen dan gepland. Dat zegt wel iets over deze plek. Juist omdat deze andere reizigers wat langer blijven, leer je elkaar beter kennen. Na het volleybal, zo tegen een uur of 5, zijn de meeste mensen dan ook op het centrale punt rondom het zwembad te vinden. Happy hour start dan en tot 7 uur betaal je omgerekend 1,30 euro voor een halve liter bier. Je kunt je voorstellen dat de meeste mensen na 7 uur al dan niet in zwembroek blijven hangen. Een hoop gezelligheid, knotsgekke drinkspelletjes, maar ook een goed gesprek tot gevolg. Ik ben hier dan ook een aantal leuke en interessante mensen tegengekomen. Zoals een 61-jarige oud Hells Angel uit Oostenrijk die hier al 23 jaar woont. Hij komt regelmatig uit het drukke Suva een aantal dagen naar het Beach House om tot rust te komen. Een interessant figuur met mooie verhalen. “Je zult nog vaak aan me denken als je terug bent in Nederland.” Zei hij. Maar ook reizigers van over de hele wereld met allemaal een eigen verhaal kom je tegen. Je moet in Fiji niet te lang blijven hangen, het gevaar bestaat dat je er nooit meer wegkomt. Er lopen hier genoeg voorbeelden rond. Voorlopig stap ik over een paar uur het vliegtuig in op weg naar Los Angeles. Ik heb me de afgelopen dagen toch eens even grondig voorbereid. Een auto gehuurd voor 10 dagen en een hostel besproken op Hollywood Boulevard. Grappig is dat ik Robin, een Belgische jongen met wie ik een auto in Cairns gehuurd heb over een paar uur weer een hand schud op Los Angeles airport. Hij vliegt heel toevallig vandaag vanuit Japen naar LA. Na een dag Hollywood rijden we samen naar San Francisco. Daar blijven we een paar dagen om zondag weer terug naar LA te rijden. Op zondag ontmoet ik dan twee Spaanse vrienden die ik hier in Fiji ontmoet heb. Hoogtepunt van mijn bezoek aan Amerika moet aanstaande maandag de basketbalwedstrijd LA Lakers VS Orlando Magic worden. Het is grappig hoe zoiets werkt, ik zat in het zwembad toen ik aan de praat kwam met een aardige (lees mooie) Spaanse dame. Ze reist samen met een oud-studiegenoot en is na een tussenstop op Hawai ook onderweg naar LA. Ik heb behoorlijk wat Spanjaarden ontmoet en uiteraard wordt dan gesproken over de pijnlijke nederlaag tijdens het afgelopen wk in Zuid-Afrika. Al pratend over sport vertelde ze dat ze wel naar een wedstrijd van de LA Lakers wilde, er schijnt ook een Spanjaard in dat team te spelen. Dat leek mij natuurlijk ook wel en twee uur later haddden we de kaartjes online gekocht. Ik heb er in ieder geval zin in en ben in goed gezelschap. Ik hoop dat ik me een beetje op de wedstrijd kan concentreren. Na de wedstrijd rij ik op dinsdag naar Venice Beach, daar slaap ik twee nachten bij een Amerikaan, zijn vrouw en dochtertje. Vijf jaar geleden ben ik ze in Laos tegengekomen en hebben we twee weken samen rondgetrokken. Ik heb hem toen vergeleken met Raymond van Barneveld, voor wie dat nog weet. Ik had zijn e-mailadres nog en wist dat hij ergens in California moest wonen. Hij is advocaat en zijn vrouw werkt in de filmindustrie, hij reageerde bijzonder enthousiast en nodigde me uit een paar nachten bij hem te blijven. Uiteindelijk zullen dat twee nachten worden voordat ik vanuit Los Angeles naar Londen vlieg en vervolgens op vrijdag 18 maart in Amsterdam aan te komen. Ik wilde nog naar Las Vegas om daar aan ‘the tables’ te gaan zitten. Maar ik heb er simpelweg te weinig tijd voor en ik ken mezelf. Als ik al die lichtjes zie en wordt opgezweept door het onwerkelijke, verlies ik de realiteit uit het oog. Ik ben nou eenmaal een gambler. Het zou zo kunnen dat ik dan een nare bijsmaak aan deze reis overhoud. Dat zou jammer zijn.

En dan zit het er alweer op, de tijd is voorbij gevlogen. Ik neem zo nog afscheid van mijn beste maatje hier, het zoontje van een van de beveiligers. Hij is 5 jaar en komt iedere dag even op bezoek om een balletje te trappen of over te gooien in het zwembad. Uiteindelijk geef ik hem altijd een zakje chips en na een kwartier verdwijnt hij weer net zo plotseling als dat hij ineens voor je staat. Enige dagen geleden heb ik een rugby toernooi samen met Mickey, de beveiliger bezocht. Zijn zoontje ging ook mee, hij was en is erg verlegen. Ik noemde hem een paar keer ‘my friend’. Mickey vertelde me dat hij thuis de hele tijd naar ‘my friend’ toe wil. Dat is toch schattig? Als hij hier is zegt hij niets, maar lacht alleen. Gisteren kwam hij in de stromende regen aanlopen, na een zakje chips en een duik in het zwembad was hij ook zo weer verdwenen.

Ik had in Fiji de ballonvaart nog willen doen en was eigenlijk op weg naar een ander eiland. Maar soms veranderen plannen ineens, daar is niets mee. Ik heb een leuke tijd in Fiji gehad, totaal anders dan de rondreis door Nieuw-Zeeland of Australie. Het was vooral zon zee en zaligheid, geen drukte, beetje rondhangen, biertje drinken, ouwehoeren, volleyballen, snorkelen en zwemmen. Amerika wordt nog even knallen, ik verheug me om rond te rijden op 8-baans highway in en rond Los Angeles. Dan de coastel road 1 richting San Francisco, Golden Gate bridge. Ik heb mijn hele reis een rood boekje meegesleept over San Francisco, Johan en Mariska bedankt. Die gaat de komende dagen zeker van pas komen! Maandag the game in Staples Center, kijken of Kobe Bryant het netje kan vinden. Ik voel me blij en een beetje gespannen. Blij om weer naar huis te gaan, iedereen weer te zien. Het normale leven weer op te pakken, maar ook om nieuwe dingen te ondernemen. Nieuwe reisplannen te maken, want die gaan er zeker komen. Er is nog zoveel te zien in deze wereld en reizen is nou eenmaal een verslaving, een virus misschien. Als je het echt te pakken hebt, kom je er nooit meer vanaf. Voordat ik voet op Nederlandse bodem zet zal ik nog een update plaatsen vanuit de US. Tot dan!