Het einde van de wereld, op naar Fiji!

Nadat ik Richard vorige week had afgezet op het vliegveld, ging mijn reis door Nieuw-Zeeland alleen verder. Eigenlijk op de manier zoals ik in oktober begonnen ben. En ik moet zeggen dat ik aan het alleen reizen alweer snel wende. Je hebt veel meer tijd voor jezelf en dus ook om weer eens een goede update te schrijven. Al miste ik (als kiespijn) wel het ritmische geklap van Richard zijn rechterhand op de maat van de muziek. Ja, de afgelopen weken is me een ding duidelijk geworden. Richard is geen muziekliefhebber, deze man is een rasartiest! Gezegend met een gouden strotje en een gevoel voor ritme en toon, geef ik hem zeker kans op een hoge eindnotering bij een van de volgende vaderlandse talentenjachten.

Mijn doel vorige week was om tot aan het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland te rijden, Cape Reinga. Je laat Auckland achter je en rijdt de noordelijke peninsula op, een kleine 300 kilometer. Logischerwijs wordt het naarmate je dichterbij dit noordelijkste punt komt, steeds rustiger. Af en toe had ik dan ook het gevoel weer op ‘zuid’ te rijden. Richard had de betere kaarten en reisgidsen meegenomen, dus ik wist niet wat me onderweg te wachten stond. Nou is dat in Nieuw-Zeeland helemaal geen probleem. De toeristische hotspots staan vanaf de wegen keurig aangegeven. En een bezoekje aan de informatiepunten, die bijna ieder dorp heeft, brengt je een hoop wijsheid. Wat daar toch echt opvalt is het enthousiasme waarmee de medewerkers je alles over een bepaald gebied kunnen vertellen. Een mooi en dankbaar beroep. Kennis die jij hebt delen met iemand die oprecht geinteresseerd is, zonder dat je iets hoeft te verkopen. Maar zoals gezegd staan de hotspots ook uitstekend aangegeven vanaf de weg. Regelmatig komt het woord ’scenic’ terug op de borden. Zo heb je bijvoorbeeld ’scenic lookouts’, ’scenic reserves’ of ’scenic routes’. Het woord ’scenic’ groeide bij ons de afgelopen weken dan ook uit tot een echt modewoord. “Mooi hier heh?” “Ja man, scenic.” Uiteindelijk voer je dat dan steeds verder door tot: “Lekker scenic hier heh?” Totdat je het zelfs gebruikt als een bevestigend antwoord op een vraag: “Vanavond afhaalchinees?” “Scenic!” Het floepte er afgelopen week een keer uit toen ik naast een wat oudere man van een fantastisch uitzicht genoot. Op het bord langs de weg stond weer eens ’scenic lookout’. Ik liep er heen en sprak als vanzelf, als een soort automatisme, de woorden: “Wow, scenic!” De beste man draaide langzaam zijn hoofd naar me toe om vervolgens weer strak voor zich uit te kijken. “Yeah buddy, it’s awesome.” Sprak hij op een wat lage toon. Terug in de bus moest ik hier toch wel hartelijk om lachen. De beste man kende natuurlijk niet onze geschiedenis van dit woord.

Met alleen als doel Cape Reinga, kwam ik onderweg toch nog een aantal fantastische plekken tegen. Hoge zandduinen, waarop ik heb gezandsurfd. Dit houdt in dat je een bodyboard huurt, daar op gaat liggen en dan toch een hele behoorlijke gang naar beneden krijgt. Nadeel is dat je weer omhoog moet lopen op het loeihete zand. Na drie afdalingen heb je het dan ook echt wel gehad, met als beloning een heerlijke mix van zweet, fijn zand en zonnebrandcreme all over your body. Maar zeker gaaf om een keer te doen! Ook heb ik een bezoek gebracht aan het oudste bos van Nieuw-Zeeland met gigantische bomen. De grote ‘Kauri trees’ zijn van een waanzinnige omvang. Bomen van een kleine 300 meter hoog, rond de 2.000 jaar oud en met een omtrek van 16 meter. Echte reuzen, een aap zou er nog van schrikken. Wat me hier ook weer het meest verbaasde was de rust in dit bos. De grootste boom (Tane Mahuta-God of the forest) en de tweede grootste boom (Te Matua Nghahere- Father of the forest) zijn te bezoeken. Je kunt er alleen niet heel dichtbij komen. Van een afstandje zie je deze enorme monsters. Bij de zevende grootste kun je wel dichtbij komen, je kunt hem zelfs aanraken, knuffelen of omhelzen. Leuk om een foto te maken zou je zeggen. Ik heb meer dan een kwartier gewacht op iemand die een foto van mij en de boom wilde maken, zonder resultaat. Uiteindelijk heb ik met de zelfontspanner een paar kiekjes geschoten.

Later op een camping in dit bos zag ik een artikel op het prikbord over een ranger die zich bemoeide met het ecologische klimaat van het bos. In de introductie van het artikel viel te lezen dat het bos 450 hectare omvat. Jaarlijks brengen rond de 20.000 mensen een bezoek aan dit park, dat zijn er gemiddeld nog geen 60 per dag! En dat in zo’n bijzonder woud. Dat bedoel ik nou met rust en ruimte.

Hoe verder ik richting het noorden kwam, hoe rustiger het werd. Op een gegeven moment had ik echt het idee dat de wereld hier ergens zou ophouden te bestaan. Tijdens mijn reis heb ik regelmatig de wereldkaart op mijn netvlies. Niet zo gek, ik heb er op kantoor bij Landstede jaren tegenaan gekeken. Ik zie dan die grote kaart zo voor me met een klein stipje waar ik op dat moment ben. Ook het landschap liet op een gegeven moment merken dat het einde in zicht was. Al deze ingredienten deden mijn hart sneller kloppen. Vroeger dacht men dat de aarde plat was en je eraf kon vallen. Ik fantaseerde wat hoe dat geweest moest zijn en bedacht een manier om de gedachten van die mensen commercieel uit te buiten. De p van plaats, hier op het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland maakt het succes. Bouw een zwart kubusvormig gebouw, een soort kijkdoos en laat mensen voor 5 dollar zien hoe men vroeger dacht dat het einde van de wereld eruit zou hebben gezien. ‘Hoe weet je hoe dat eruit ziet dan?’ ‘Uit de overlevering natuurlijk!’ Plaats er desnoods wat rollen perkament met Egyptische tekeningen bij. Mensen willen nou eenmaal voor de gek gehouden worden, zoals Marcel altijd zegt. Nou goed, zo kun je nog wel even doorgaan. Daar zitten jullie waarschijnlijk niet op te wachten. Cape Reinga was heel erg mooi en geloof het of niet, ik was weer eens bijna de enige bezoeker zo aan het einde van de dag. Ik zal er een video over toevoegen.

Halverwege vorige week ben ik weer rustig richting Auckland gereden. Op een gegeven moment had ik een leuk dorpje gevonden, waar ik de nacht zou doorbrengen. En zoals gewoonlijk bracht ik eerst nog even een bezoekje aan de plaatselijke vvv. Het dorp had niet zoveel te beiden. Hoogtepunt was een museum, dat de mast van de Rainbow Warrior in de tuin had staan. Om dit schip van Greenpeace is in de jaren 80 veel te doen geweest. Greenpeace wilde Franse kernproeven voor de kust van Nieuw-Zeeland tegengaan. Frankrijk zond enkele spionnen naar Nieuw-Zeeland die het schip in de haven van Auckland tot zinken brachten. Een politieke rel was geboren. De spionnen werden opgepakt en in Nieuw-Zeeland veroordeeld. Frankrijk vroeg om uitlevering, wat Nieuw-Zeeland in eerste instantie weigerde. Frankrijk dreigde daarna geen goederen meer van Nieuw-Zeeland af te nemen. Uiteindelijk gaf Nieuw-Zeeland toe, onder de voorwaarde dat de spionnen de rest van de straf (totaal 10 jaar cel) in Frankrijk uit zouden zitten. In Frankrijk werden ze echter als helden onthaald en kregen ze alleen nog een tijdje huisarrest. Dit tot zichtbare woede van de oude dame die bij het museum werkte.

Na een bezoek aan het museum ging ik bij het lokale strand kijken. De dame van het vvv had me verteld dat er allerlei activiteiten gaande waren, zoals zandsculpturen bouwen, beachvolleybal, een demonstratie van de kustwacht en nog veel meer. Het strand was een kleine 15 kilometer terug en onderweg er naartoe kwam ik een lifter achterop. Ik besloot te stopppen en deze jongeman met camera en een fles water mee te nemen. Hij was onderweg naar het oude bos waar ik eerder over vertelde. Toevalligerwijs bleek het een Nederlandse jongen te zijn en nog toevalliger bleek hij uit Wijhe te komen! Dewereldisgroot.nl, nou de volgende keer wordt het dewereldisklein.nl. Als de pond aan de goede kant van de IJssel staat kan ik binnen een kwartier bij hem in de achtertuin staan. Ruud is 21 jaar, bleek net zijn opleiding Transport & Logistiek bij het Deltion College te hebben afgerond en is nu ruim zeven maanden liftend door Nieuw-Zeeland aan het reizen. Grote klasse! Ik kon Ruud maar een korte lift aanbieden en op het kruispunt waarbij onze wegen kruisten bleef ik nog even staan praten. Uiteindelijk veranderde Ruud zijn plannen en ging die dag met mij mee naar het strand. Ik besloot op dezelfde camping als Ruud de nacht door te brengen. ’s Avonds zijn we naar het zwembad om de hoek geweest, hebben we een Chinese maaltijd afgehaald en een paar biertjes gedronken. De volgende dag vertrok ik richting Auckland, nam Ruud nog een klein stukje mee voordat hij liftend zijn weg vervolgde richting het oeroude bos.

Gisteren ben ik druk geweest met het poetsen van de bus. Mijn idee was om de eigenaar te verbluffen met een blinkende bus van binnen en buiten waardoor de schade misschien minder zou opvallen. Tevens had ik met Richard de tactiek besproken bijzonder vriendelijk en joviaal over te komen. Het plan werkte! Al handenschuddend kwam ik met een brede glimlach het kantoor binnen. Ik vertelde over een fantastische tijd in ‘your beautiful country’. Als klap op de vuurpijl overhandigde ik de medewerker een half busje car wash. Die had ik toch niet meer nodig en daarmee toonde ik direct aan de bus goed gewassen te hebben. Al pratend liepen we naar de parkeerplaats waar de bus geparkeerd stond. We liepen wat rond de bus en op een gegeven moment stopte hij op de plek van de schade. “What happened here?” vroeg hij. Waarop ik antwoordde: “I don’t know, i didn’t hit anything.” Met dit antwoord loog ik in ieder geval niet. Even viel er een stilte, waarna hij zei: “Oke.” Hij leek zelfs vrolijk van zijn bus te worden. Ik had ook de rubbertjes gewassen en wachtte dan ook hoopvol op een groene sticker…Uiteindelijk was alles prima in orde en vervolgde ik mijn weg lopend naar een hostel in de stad.

Morgenmiddag vertrek ik richting Fiji, voor ruim drie weken. De afgelopen tijd heb ik contact gehouden met een Duitse jongen, Damian. Ik heb hem in Sydney ontmoet. Hij vliegt een dag later en ik zal hem vrijdag op Fiji weer ontmoeten. Nieuw-Zeeland heeft indruk op me gemaakt. Vooral de rust, ruimte en verscheidenheid aan natuur zal ik me nog lang herinneren. Ik ben benieuwd wat me te wachten staat in Fiji, waar mijn volgende bericht vandaan komt! CHEERS

p.s. mooie toevoeging Grootje op mijn vorige bericht. Ik vin mooi! Meneertje te diep in het glaasje gekeken.