Deze reis moest toch anders worden. Een roadtrip door Marokko die startte in Marrakech en moet eindigen in Fez. In Marokko leven verschillende bevolkingsgroepen. Zo vind je hier Berbers, de oorspronkelijke bewoners en Arabieren, die hier later naartoe zijn gekomen. Marokko is overwegend Islamitisch, dit zie je duidelijk terug in het straatbeeld. Grote moskeeën met minaretten die vijf keer per dag oproepen tot gebed. Vrouwen met hoofddoek of in boerka en mannen in grote gewaden. Deze zijn er trouwens in twee varianten, de gewone en een hooded variant. Deze laatste kom je meer in de bergen tegen. Ik heb de indruk dat het tegen de kou is. Het is grappig om te zien hoe vrouwen gehuld in boerka alles pijlsnel in de gaten hebben. Van grote afstand hebben ze je allang in de gaten. Dit zie je heel duidelijk wanneer je bijvoorbeeld op een plein loopt en je fototoestel voor de dag haalt. Overal om je heen duiken ze dan snel weg.
Marrakesh is absoluut geen saaie stad, er gebeurt constant van alles. Kaartlezers, slangenbezweerders, muzikanten, straatverkopers, je komt er alles tegen. Als toerist val je toch behoorlijk op en dat werkt soms in je nadeel. Zo raakten we binnen een paar uur al verstrikt in een net van zwendel en oplichting. We raakten aan de praat met een alleraardigste ‘gids’. We kregen een ongevraagde rondleiding en kwamen uit bij een indrukwekkende leerfabriek. Niet veel later zaten we 3 hoog in een winkeltje, waar ik uiteindelijk dan maar een paar wondersloffen voor een ‘good price’ kocht. Vraag is alleen voor wie het een goede prijs was. De keten telde 4 schakels, die achteraf allemaal ook nog eens betaald moesten worden. Zo’n eerste dag betaal je nou eenmaal een paar tientjes leergeld. Je kunt het ook als een opfriscursus zien, waarbij de belangrijkste aandachtspunten nog weer eens aangestipt worden: Zorg ervoor dat je altijd kleingeld op zak hebt. Spreek vooraf een prijs af. Niets is gratis, ook al wordt dat vooraf gezegd. En doe geen dingen die je eigenlijk helemaal niet wilt. Natuurlijk is het allemaal een spel, je kunt alleen nooit winnen. De tegenstander is getraind en denkt altijd een stap verder dan jij.

winkel

leerfabriek

Marrakesh is bij uitstek geschikt om te winkelen. Kleine stalletjes en boetiekjes, maar ook West-Europese ketens van de bekende labels vind je hier. Opvallend daarbij is de Marokkaanse cosmo girl. Een grote donkere bos met krullen, Gucci zonnebril en zwart t-shirt waar met zilveren letters het woord ‘Delicious’ op staat. Nee, Marokko is zeker niet alternatief of conservatief. Het staat bol van de tegenstellingen. Kijk niet gek op wanneer een Porsche een paard met wagen inhaalt.
Divers en verrassend, dat maakt Marokko tot nu toe een bijzonder land.
Na een dag in Marrakesh besloten we de volgende dag richting het Atlas-gebergte te rijden. het Atlas-gebergte is een grote bergketen, waarbij de hoogste toppen meer dan 4.000 meter hoog zijn. Te vergelijken met de Alpen in Europa. Richard, omgedoopt tot Rachid en ik genoten volop tijdens een rit over hoge bergpassen en door diepe valleien. We stopten regelmatig bij dorpjes en dronken een kopje thee met de lokale bevolking. Dat is trouwens een van de dingen die me het meest is bijgebleven de laatste dagen. Overal waar je komt krijg je eerst een bakje thee. Bijzonder vriendelijk en gastvrij. Een groot verschil met Nederland. Mensen nemen de tijd voor je, zijn oprecht geinteresseerd. Leven voor elkaar, voor familie, voor een gemeenschap. Een stukje cultuur dat hier nog heel normaal is. Wij zijn altijd druk, leven op de automatische piloot en zijn over het algemeen georiënteerd op geld en luxe. Ik heb echt de indruk dat we soms vergeten wat het leven zo mooi maakt. Gewoon simpele dingen, tijd nemen voor elkaar en genieten van het leven zoals het is.

Atlas

We hebben echt een aantal topdagen gehad. Rachid en ik zijn het zelden met elkaar eens, dat maakt het mooi en uitdagend om juist met hem op reis te gaan. Discussies over Palestijns gebied en Israel, de spanning tussen kapitalisme en geloof. En onze gezamenlijke interesse in voetbal en politiek maakt dat het nooit saai is. Al miste ik hem wel even toen hij ook nog over het marxisme begon. Ergens blijkt die pik toch gewoon een ouwe socialist!
Gisteren hebben we een mooie tour gemaakt met de broer van de hoteleigenaar. Op de grens tussen Algerije en Marokko reden we in een 4×4 met ruim 100 km per uur door de woesijn. Een aantal jaar geleden kwam de rally Parijs-Dakar hier nog jaarlijks door het dorp. Totdat een kindje dodelijk verongelukte, toen het werd aangereden. Tijdens onze rit stopten we in een dorp met nomaden, heel bijzonder hoe die mensen gewoon in de woestijn leven. Ze hebben een aantal dieren, waaronder dromedarissen. Wat zijn dat een schitterende beesten. De ‘blowers’ van het dierenrijk. Ze kijken je aan alsof je kats niet goed wijs bent en dat op een hele slome en relaxte manier. Mooie afsluiting van de dag was een speciaal concert in een dorp waar Afrikanen leven. Wij waren de enige twee bezoekers en kregen uiteraard eerst thee. Na een tijdje begon een groep mannen en kinderen voor ons te zingen. Het was allemaal goed bedoeld, maar na een paar minuten wel weer genoeg. Ze hielden maar niet op en niet veel later werden we verzocht mee te dansen. Dat zag er natuurlijk nogal kolderiek uit. Ik ben zelf absoluut geen danswonder en durf te zeggen dat Richard dat ook niet is. Het zag en voelde allemaal wat houterig, ik moest Richard dan ook niet aankijken om niet in de lach te schieten. Toen onze gids binnenkwam dacht ik even dat het Ralf Inbar was, die ons postuum nog even bij de benen nam. Wij rijden nu richting de kust om vervolgens zaterdag in Fez uit te komen. Zondagmorgen vliegen we terug naar Nederland.

dromedaris

Tot slot wil ik jullie bedanken voor al jullie reacties tijdens mijn reis! Ik heb het iedere keer met veel plezier gelezen en het is goed om te weten dat zoveel mensen ondanks dat jullie ver weg zijn, op deze manier toch dichtbij zijn. Tot snel!

Fiji is me goed bevallen. De afgelopen dagen heb ik doorgebracht in het Fiji Beach house. In eerste instantie wilde ik hier drie nachten blijven, vervolgens heb ik 6 nachten bijgeboekt en uiteindelijk ben ik hier 12 nachten gebleven. Deze plek was uitstekend, goed betaalbaar, aardig personeel en veel gasten van mijn leeftijd. Er was geen enkele reden om te verkassen. Enkele jaren geleden is het Engelse tv programma ‘Celebertis love islands’ hier opgenomen. Een soort ‘Big Brother’ met Engelse beroemdheden.

De meeste mensen die hier komen blijven langer hangen dan gepland. Dat zegt wel iets over deze plek. Juist omdat deze andere reizigers wat langer blijven, leer je elkaar beter kennen. Na het volleybal, zo tegen een uur of 5, zijn de meeste mensen dan ook op het centrale punt rondom het zwembad te vinden. Happy hour start dan en tot 7 uur betaal je omgerekend 1,30 euro voor een halve liter bier. Je kunt je voorstellen dat de meeste mensen na 7 uur al dan niet in zwembroek blijven hangen. Een hoop gezelligheid, knotsgekke drinkspelletjes, maar ook een goed gesprek tot gevolg. Ik ben hier dan ook een aantal leuke en interessante mensen tegengekomen. Zoals een 61-jarige oud Hells Angel uit Oostenrijk die hier al 23 jaar woont. Hij komt regelmatig uit het drukke Suva een aantal dagen naar het Beach House om tot rust te komen. Een interessant figuur met mooie verhalen. “Je zult nog vaak aan me denken als je terug bent in Nederland.” Zei hij. Maar ook reizigers van over de hele wereld met allemaal een eigen verhaal kom je tegen. Je moet in Fiji niet te lang blijven hangen, het gevaar bestaat dat je er nooit meer wegkomt. Er lopen hier genoeg voorbeelden rond. Voorlopig stap ik over een paar uur het vliegtuig in op weg naar Los Angeles. Ik heb me de afgelopen dagen toch eens even grondig voorbereid. Een auto gehuurd voor 10 dagen en een hostel besproken op Hollywood Boulevard. Grappig is dat ik Robin, een Belgische jongen met wie ik een auto in Cairns gehuurd heb over een paar uur weer een hand schud op Los Angeles airport. Hij vliegt heel toevallig vandaag vanuit Japen naar LA. Na een dag Hollywood rijden we samen naar San Francisco. Daar blijven we een paar dagen om zondag weer terug naar LA te rijden. Op zondag ontmoet ik dan twee Spaanse vrienden die ik hier in Fiji ontmoet heb. Hoogtepunt van mijn bezoek aan Amerika moet aanstaande maandag de basketbalwedstrijd LA Lakers VS Orlando Magic worden. Het is grappig hoe zoiets werkt, ik zat in het zwembad toen ik aan de praat kwam met een aardige (lees mooie) Spaanse dame. Ze reist samen met een oud-studiegenoot en is na een tussenstop op Hawai ook onderweg naar LA. Ik heb behoorlijk wat Spanjaarden ontmoet en uiteraard wordt dan gesproken over de pijnlijke nederlaag tijdens het afgelopen wk in Zuid-Afrika. Al pratend over sport vertelde ze dat ze wel naar een wedstrijd van de LA Lakers wilde, er schijnt ook een Spanjaard in dat team te spelen. Dat leek mij natuurlijk ook wel en twee uur later haddden we de kaartjes online gekocht. Ik heb er in ieder geval zin in en ben in goed gezelschap. Ik hoop dat ik me een beetje op de wedstrijd kan concentreren. Na de wedstrijd rij ik op dinsdag naar Venice Beach, daar slaap ik twee nachten bij een Amerikaan, zijn vrouw en dochtertje. Vijf jaar geleden ben ik ze in Laos tegengekomen en hebben we twee weken samen rondgetrokken. Ik heb hem toen vergeleken met Raymond van Barneveld, voor wie dat nog weet. Ik had zijn e-mailadres nog en wist dat hij ergens in California moest wonen. Hij is advocaat en zijn vrouw werkt in de filmindustrie, hij reageerde bijzonder enthousiast en nodigde me uit een paar nachten bij hem te blijven. Uiteindelijk zullen dat twee nachten worden voordat ik vanuit Los Angeles naar Londen vlieg en vervolgens op vrijdag 18 maart in Amsterdam aan te komen. Ik wilde nog naar Las Vegas om daar aan ‘the tables’ te gaan zitten. Maar ik heb er simpelweg te weinig tijd voor en ik ken mezelf. Als ik al die lichtjes zie en wordt opgezweept door het onwerkelijke, verlies ik de realiteit uit het oog. Ik ben nou eenmaal een gambler. Het zou zo kunnen dat ik dan een nare bijsmaak aan deze reis overhoud. Dat zou jammer zijn.

En dan zit het er alweer op, de tijd is voorbij gevlogen. Ik neem zo nog afscheid van mijn beste maatje hier, het zoontje van een van de beveiligers. Hij is 5 jaar en komt iedere dag even op bezoek om een balletje te trappen of over te gooien in het zwembad. Uiteindelijk geef ik hem altijd een zakje chips en na een kwartier verdwijnt hij weer net zo plotseling als dat hij ineens voor je staat. Enige dagen geleden heb ik een rugby toernooi samen met Mickey, de beveiliger bezocht. Zijn zoontje ging ook mee, hij was en is erg verlegen. Ik noemde hem een paar keer ‘my friend’. Mickey vertelde me dat hij thuis de hele tijd naar ‘my friend’ toe wil. Dat is toch schattig? Als hij hier is zegt hij niets, maar lacht alleen. Gisteren kwam hij in de stromende regen aanlopen, na een zakje chips en een duik in het zwembad was hij ook zo weer verdwenen.

Ik had in Fiji de ballonvaart nog willen doen en was eigenlijk op weg naar een ander eiland. Maar soms veranderen plannen ineens, daar is niets mee. Ik heb een leuke tijd in Fiji gehad, totaal anders dan de rondreis door Nieuw-Zeeland of Australie. Het was vooral zon zee en zaligheid, geen drukte, beetje rondhangen, biertje drinken, ouwehoeren, volleyballen, snorkelen en zwemmen. Amerika wordt nog even knallen, ik verheug me om rond te rijden op 8-baans highway in en rond Los Angeles. Dan de coastel road 1 richting San Francisco, Golden Gate bridge. Ik heb mijn hele reis een rood boekje meegesleept over San Francisco, Johan en Mariska bedankt. Die gaat de komende dagen zeker van pas komen! Maandag the game in Staples Center, kijken of Kobe Bryant het netje kan vinden. Ik voel me blij en een beetje gespannen. Blij om weer naar huis te gaan, iedereen weer te zien. Het normale leven weer op te pakken, maar ook om nieuwe dingen te ondernemen. Nieuwe reisplannen te maken, want die gaan er zeker komen. Er is nog zoveel te zien in deze wereld en reizen is nou eenmaal een verslaving, een virus misschien. Als je het echt te pakken hebt, kom je er nooit meer vanaf. Voordat ik voet op Nederlandse bodem zet zal ik nog een update plaatsen vanuit de US. Tot dan!

Mijn doel vorige week was om tot aan het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland te rijden, Cape Reinga. Je laat Auckland achter je en rijdt de noordelijke peninsula op, een kleine 300 kilometer. Logischerwijs wordt het naarmate je dichterbij dit noordelijkste punt komt, steeds rustiger. Af en toe had ik dan ook het gevoel weer op ‘zuid’ te rijden. Richard had de betere kaarten en reisgidsen meegenomen, dus ik wist niet wat me onderweg te wachten stond. Nou is dat in Nieuw-Zeeland helemaal geen probleem. De toeristische hotspots staan vanaf de wegen keurig aangegeven. En een bezoekje aan de informatiepunten, die bijna ieder dorp heeft, brengt je een hoop wijsheid. Wat daar toch echt opvalt is het enthousiasme waarmee de medewerkers je alles over een bepaald gebied kunnen vertellen. Een mooi en dankbaar beroep. Kennis die jij hebt delen met iemand die oprecht geinteresseerd is, zonder dat je iets hoeft te verkopen. Maar zoals gezegd staan de hotspots ook uitstekend aangegeven vanaf de weg. Regelmatig komt het woord ’scenic’ terug op de borden. Zo heb je bijvoorbeeld ’scenic lookouts’, ’scenic reserves’ of ’scenic routes’. Het woord ’scenic’ groeide bij ons de afgelopen weken dan ook uit tot een echt modewoord. “Mooi hier heh?” “Ja man, scenic.” Uiteindelijk voer je dat dan steeds verder door tot: “Lekker scenic hier heh?” Totdat je het zelfs gebruikt als een bevestigend antwoord op een vraag: “Vanavond afhaalchinees?” “Scenic!” Het floepte er afgelopen week een keer uit toen ik naast een wat oudere man van een fantastisch uitzicht genoot. Op het bord langs de weg stond weer eens ’scenic lookout’. Ik liep er heen en sprak als vanzelf, als een soort automatisme, de woorden: “Wow, scenic!” De beste man draaide langzaam zijn hoofd naar me toe om vervolgens weer strak voor zich uit te kijken. “Yeah buddy, it’s awesome.” Sprak hij op een wat lage toon. Terug in de bus moest ik hier toch wel hartelijk om lachen. De beste man kende natuurlijk niet onze geschiedenis van dit woord.

Met alleen als doel Cape Reinga, kwam ik onderweg toch nog een aantal fantastische plekken tegen. Hoge zandduinen, waarop ik heb gezandsurfd. Dit houdt in dat je een bodyboard huurt, daar op gaat liggen en dan toch een hele behoorlijke gang naar beneden krijgt. Nadeel is dat je weer omhoog moet lopen op het loeihete zand. Na drie afdalingen heb je het dan ook echt wel gehad, met als beloning een heerlijke mix van zweet, fijn zand en zonnebrandcreme all over your body. Maar zeker gaaf om een keer te doen! Ook heb ik een bezoek gebracht aan het oudste bos van Nieuw-Zeeland met gigantische bomen. De grote ‘Kauri trees’ zijn van een waanzinnige omvang. Bomen van een kleine 300 meter hoog, rond de 2.000 jaar oud en met een omtrek van 16 meter. Echte reuzen, een aap zou er nog van schrikken. Wat me hier ook weer het meest verbaasde was de rust in dit bos. De grootste boom (Tane Mahuta-God of the forest) en de tweede grootste boom (Te Matua Nghahere- Father of the forest) zijn te bezoeken. Je kunt er alleen niet heel dichtbij komen. Van een afstandje zie je deze enorme monsters. Bij de zevende grootste kun je wel dichtbij komen, je kunt hem zelfs aanraken, knuffelen of omhelzen. Leuk om een foto te maken zou je zeggen. Ik heb meer dan een kwartier gewacht op iemand die een foto van mij en de boom wilde maken, zonder resultaat. Uiteindelijk heb ik met de zelfontspanner een paar kiekjes geschoten.

Later op een camping in dit bos zag ik een artikel op het prikbord over een ranger die zich bemoeide met het ecologische klimaat van het bos. In de introductie van het artikel viel te lezen dat het bos 450 hectare omvat. Jaarlijks brengen rond de 20.000 mensen een bezoek aan dit park, dat zijn er gemiddeld nog geen 60 per dag! En dat in zo’n bijzonder woud. Dat bedoel ik nou met rust en ruimte.

Hoe verder ik richting het noorden kwam, hoe rustiger het werd. Op een gegeven moment had ik echt het idee dat de wereld hier ergens zou ophouden te bestaan. Tijdens mijn reis heb ik regelmatig de wereldkaart op mijn netvlies. Niet zo gek, ik heb er op kantoor bij Landstede jaren tegenaan gekeken. Ik zie dan die grote kaart zo voor me met een klein stipje waar ik op dat moment ben. Ook het landschap liet op een gegeven moment merken dat het einde in zicht was. Al deze ingredienten deden mijn hart sneller kloppen. Vroeger dacht men dat de aarde plat was en je eraf kon vallen. Ik fantaseerde wat hoe dat geweest moest zijn en bedacht een manier om de gedachten van die mensen commercieel uit te buiten. De p van plaats, hier op het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland maakt het succes. Bouw een zwart kubusvormig gebouw, een soort kijkdoos en laat mensen voor 5 dollar zien hoe men vroeger dacht dat het einde van de wereld eruit zou hebben gezien. ‘Hoe weet je hoe dat eruit ziet dan?’ ‘Uit de overlevering natuurlijk!’ Plaats er desnoods wat rollen perkament met Egyptische tekeningen bij. Mensen willen nou eenmaal voor de gek gehouden worden, zoals Marcel altijd zegt. Nou goed, zo kun je nog wel even doorgaan. Daar zitten jullie waarschijnlijk niet op te wachten. Cape Reinga was heel erg mooi en geloof het of niet, ik was weer eens bijna de enige bezoeker zo aan het einde van de dag. Ik zal er een video over toevoegen.

Halverwege vorige week ben ik weer rustig richting Auckland gereden. Op een gegeven moment had ik een leuk dorpje gevonden, waar ik de nacht zou doorbrengen. En zoals gewoonlijk bracht ik eerst nog even een bezoekje aan de plaatselijke vvv. Het dorp had niet zoveel te beiden. Hoogtepunt was een museum, dat de mast van de Rainbow Warrior in de tuin had staan. Om dit schip van Greenpeace is in de jaren 80 veel te doen geweest. Greenpeace wilde Franse kernproeven voor de kust van Nieuw-Zeeland tegengaan. Frankrijk zond enkele spionnen naar Nieuw-Zeeland die het schip in de haven van Auckland tot zinken brachten. Een politieke rel was geboren. De spionnen werden opgepakt en in Nieuw-Zeeland veroordeeld. Frankrijk vroeg om uitlevering, wat Nieuw-Zeeland in eerste instantie weigerde. Frankrijk dreigde daarna geen goederen meer van Nieuw-Zeeland af te nemen. Uiteindelijk gaf Nieuw-Zeeland toe, onder de voorwaarde dat de spionnen de rest van de straf (totaal 10 jaar cel) in Frankrijk uit zouden zitten. In Frankrijk werden ze echter als helden onthaald en kregen ze alleen nog een tijdje huisarrest. Dit tot zichtbare woede van de oude dame die bij het museum werkte.

Na een bezoek aan het museum ging ik bij het lokale strand kijken. De dame van het vvv had me verteld dat er allerlei activiteiten gaande waren, zoals zandsculpturen bouwen, beachvolleybal, een demonstratie van de kustwacht en nog veel meer. Het strand was een kleine 15 kilometer terug en onderweg er naartoe kwam ik een lifter achterop. Ik besloot te stopppen en deze jongeman met camera en een fles water mee te nemen. Hij was onderweg naar het oude bos waar ik eerder over vertelde. Toevalligerwijs bleek het een Nederlandse jongen te zijn en nog toevalliger bleek hij uit Wijhe te komen! Dewereldisgroot.nl, nou de volgende keer wordt het dewereldisklein.nl. Als de pond aan de goede kant van de IJssel staat kan ik binnen een kwartier bij hem in de achtertuin staan. Ruud is 21 jaar, bleek net zijn opleiding Transport & Logistiek bij het Deltion College te hebben afgerond en is nu ruim zeven maanden liftend door Nieuw-Zeeland aan het reizen. Grote klasse! Ik kon Ruud maar een korte lift aanbieden en op het kruispunt waarbij onze wegen kruisten bleef ik nog even staan praten. Uiteindelijk veranderde Ruud zijn plannen en ging die dag met mij mee naar het strand. Ik besloot op dezelfde camping als Ruud de nacht door te brengen. ’s Avonds zijn we naar het zwembad om de hoek geweest, hebben we een Chinese maaltijd afgehaald en een paar biertjes gedronken. De volgende dag vertrok ik richting Auckland, nam Ruud nog een klein stukje mee voordat hij liftend zijn weg vervolgde richting het oeroude bos.

Gisteren ben ik druk geweest met het poetsen van de bus. Mijn idee was om de eigenaar te verbluffen met een blinkende bus van binnen en buiten waardoor de schade misschien minder zou opvallen. Tevens had ik met Richard de tactiek besproken bijzonder vriendelijk en joviaal over te komen. Het plan werkte! Al handenschuddend kwam ik met een brede glimlach het kantoor binnen. Ik vertelde over een fantastische tijd in ‘your beautiful country’. Als klap op de vuurpijl overhandigde ik de medewerker een half busje car wash. Die had ik toch niet meer nodig en daarmee toonde ik direct aan de bus goed gewassen te hebben. Al pratend liepen we naar de parkeerplaats waar de bus geparkeerd stond. We liepen wat rond de bus en op een gegeven moment stopte hij op de plek van de schade. “What happened here?” vroeg hij. Waarop ik antwoordde: “I don’t know, i didn’t hit anything.” Met dit antwoord loog ik in ieder geval niet. Even viel er een stilte, waarna hij zei: “Oke.” Hij leek zelfs vrolijk van zijn bus te worden. Ik had ook de rubbertjes gewassen en wachtte dan ook hoopvol op een groene sticker…Uiteindelijk was alles prima in orde en vervolgde ik mijn weg lopend naar een hostel in de stad.

Morgenmiddag vertrek ik richting Fiji, voor ruim drie weken. De afgelopen tijd heb ik contact gehouden met een Duitse jongen, Damian. Ik heb hem in Sydney ontmoet. Hij vliegt een dag later en ik zal hem vrijdag op Fiji weer ontmoeten. Nieuw-Zeeland heeft indruk op me gemaakt. Vooral de rust, ruimte en verscheidenheid aan natuur zal ik me nog lang herinneren. Ik ben benieuwd wat me te wachten staat in Fiji, waar mijn volgende bericht vandaan komt! CHEERS

p.s. mooie toevoeging Grootje op mijn vorige bericht. Ik vin mooi! Meneertje te diep in het glaasje gekeken.

Vorige week hebben we de oversteek van het zuidereiland naar het noordereiland gemaakt. Ons busje ging mee op de boot en enige uren later kwamen we aan in Wellington, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland. Het zuidereiland zal ik herinneren als een oase van rust, ruimte en adembenemende natuur. Het noordereiland is drukker en behoorlijk commercieel. Ieder stukje natuur wordt vermarkt en de hotels, motels en Holiday Inns volgen elkaar in rap tempo op. Kort gezegd, het zuiden heeft meer indruk op ons gemaakt. De eerste weken heb ik moeilijk een beeld kunnen vormen van de Nieuw-Zeelanders, simpelweg omdat we er niet zoveel hebben gezien. Hier in het noorden en in het bijzonder in steden als Wellington en Auckland is dat natuurlijk anders. Mijn beeld dat ik van de Nieuw-Zeelander had moet ik toch enigszins bijstellen. In mijn beleving leefden hier voornamelijk eenzame natuurliefhebbers, solisten, te vergelijken met van die ontwikkelde Scandinaviers. Ik kan het niet goed omschrijven. Maar niets is minder waar, geimporteerde Europeanen en Aziaten leven hier samen met de oorspronkelijke bevolking, de Maori. Een stevig, licht getint, maar uitertst vriendelijk volk. Je kijkt er in eerste instantie wat rauw op. In het algemeen rijden ze in oude barrels en pick-ups. Zien ze er wat onverzorgd uit en doen niet mee aan de laatste mode trends. Tattoo Bob doet hier ook goede zaken, evanals de vele fast-foodketens en liquer stores. In het noorden zie je ook veel meer politie op straat. Zo zijn we de afgelopen week twee keer staande gehouden. Beide keren voor een alcoholtest. In Nederland moet je blazen, hier is dat niet nodig. Je praat tegen een apparaat dat je adem test. De eerste keer was dit vrij hilarisch, omdat ik dus dacht dat ik moest blazen. Oom agent hield het apparaatje voor mijn mond, waarop ik het vastpakte en met mijn mond naar het uiteinde van het apparaat reikte. Hij trok het apparaat terug en vroeg me beleefd: “What are you doing?” Ik keek hem wat verbaasd aan en legde hem uit dat je in Nederland moet blazen. Hij vertelde toen dat je hier alleen hoeft te praten. Vervolgens vroeg ik wat ik dan moest zeggen, waarop hij naar het apparaatje keek en aangaf dat het na dit warrige gesprek al voldoende was. We konden onze weg vervolgen, evenals we dat de tweede keer zonder problemen konden.

We hebben de afgelopen tijd veel lol gehad om ons busje, maar toen we afgelopen week een keer uit een supermarkt kwamen, sloeg de schrik ons toch wel om het hart. Linksachter zit een behoorlijke deuk en een aantal grote krassen. In mijn beleving heb ik niets geraakt en ook Richard kan de schade niet thuisbrengen. Op foto’s die we de afgelopen tijd gemaakt hebben, is duidelijk te zien dat deze schade er nog niet zat. Best vervelend natuurlijk, vooral wanneer ik hem volgende week terug moet brengen. Maar gisteren hadden we toch nog even een helder moment en zijn we langs de politie gereden voor een aangifte. Uiteindelijk had dit meer voeten in aarde dan we dachten en verlieten we na ruim twee uur het bureau, met een aangifte op zak. Kan straks altijd nog van pas komen.

Het is gek, maar nu Richard straks vertrekt heb ik het gevoel dat het einde van mijn reis ook in zicht komt. Dat is natuurlijk helemaal nog niet zo. Ik heb nog een kleine twee maand te gaan, dat zijn in principe toch gewoon de betere vakanties. Ik ga de knop nog een keer omzetten. Het is vandaag mooi weer, de vogeltjes fluiten. Alle reden om er het beste van te maken. Vandaag of morgen zal ik een serie foto’s toevoegen, dat lukt hier nu niet in verband met de trage internetverbinding. Ik houd jullie op de hoogte!

De afgelopen dagen hebben we veel kilometers gemaakt. Richard heeft nog ruim een week, dus de tijd wordt al wat krap. We zijn langs de westkust omhoog geklommen en gaan morgen naar het Abel Tasman National Park. Overmorgen nemen we de boot naar het Noordereiland. Nieuw-Zeeland is een schitterend land, ik kom superlatieven te kort om dat in dit berichtje te beschrijven. Ik zal wat extra foto’s uploaden, dan zie je misschien wat ik bedoel. Ik heb soms werkelijk een brok in mijn keel als ik achter het stuur om me heen kijk. Wat Nieuw-Zeeland vooral zo bijzonder maakt zijn de verschillende gebieden. In een dag kom je zoveel verschillende landschappen tegen, dat is onvoorstelbaar. Zo vaar je tussen de natte fjorden, loop je langs een prachtig meer, sta je onderaan een gletsjer en zie je lange zandstranden soms in 1 dag.

Samen hebben we nog steeds veel plezier. Onderweg in de bus worden oude schoolverhalen nog weer eens opgediept. Richard heeft een fotografisch geheugen en kan situaties van vroeger op een geweldige manier doen herleven. Onze vaste rubriek is: ‘Hoe zou het nu zijn met…..?’ Ook zingen we regelmatig ballades van onder andere Ramses Shaffy, Wim Zonneveld, Drukwerk, James Brown en natuurlijk Andre Hazes.

Over het algemeen slapen we dus in de bus op een camping. Op de meeste campings blijven de meeste mensen net als ons 1 nachtje om de volgende ochtend weer door te trekken. Vorige week stonden we toch een keer op een soort van familiecamping. Naast ons stonden 7 stellen met in totaal 21 kinderen. Al snel werd het contact gelegd en de volgende dag werden we uitgenodigd voor een tochtje in een speedboot. Dat konden we natuurlijk niet laten schieten! Een prachtige tocht over verschillende meren volgde. Onze Nieuw-Zeelandse vrienden vonden het net als ons volgens mij wel gezellig en nog dezelfde avond werden we uitgenodigd voor een echte kiwi-barbecue. De dagen erna vlogen voorbij, zo zijn we in Milford Sound geweest. Dit is een klein plaatsje in Fiordland. Hier hebben we een boottocht tussen de fjorden gemaakt. De wereldberoemde Routeburn track en Milford track lopen door dit gebied. Het zijn 4 tot 6 daagse wandeltochten. We hebben van beide tochten een stuk gelopen. Maar een van de hoogtepunten was toch wel ons bezoek aan Queenstown, dit is een echte ‘thrill-city’. Ooit is hier de eerste bungee jump gedaan. Het hele stadje staat in het teken van adventure en outdoor. Je kunt er sky-diven, bungee-jumpen, raften, down-hill mountainbiken, rodelen van een tokkelbaan en noem maar op. Wij hebben het rustig aan gedaan en een (steile) wandeling naar een hoge berg gemaakt. Het uitzicht was fantastisch! Deze stad ligt echt op een a-locatie, omringd door bergen en meren. De plek waar de film ‘Lord of the rings’ is opgenomen hebben we ook nog bezocht. Hier verwacht je dan natuurlijk erg veel van, maar eerlijk gezegd viel dit een beetje tegen… Soms voel ik me wel een beetje een verwend ventje. Als je zoveel moois ziet gaat het toch ook weer snel wennen. Het is dan moeilijk die hoge piek vast te houden. “Wou je hier nog stoppen?” “Nee, jaag maar door. Ik heb wel zin in iets te eten.” Zo gaat het dan. Af en toe moet je dan weer even wakker geschud worden. Dit is uniek en hier kom je niet snel weer. Nog even volop genieten dus van het mooie Nieuw-Zeeland!

Het samen reizen bevalt prima. We zijn beiden niet moeilijk waardoor afspraken snel gemaakt zijn. Uiteraard heb je wel beiden je gewoontes die soms enigszins uit elkaar liggen. Zo ontbijt Richard het liefst met biefstuk en een kopje tomatensoep, terwijl ik liever een broodje met een eitje of melk met muesli neem. Inmiddels zijn we een aantal dagen onderweg en hebben we al veel mooie plekken in Nieuw-Zeeland gezien. Op dit moment staan we onderaan Mount Cook, de hoogste berg van Nieuw-Zeeland. Het verschil in temperatuur overdag en ’s nachts verschilt behoorlijk. Overdag steigt het kwik makkelijk naar een graadje of 25, terwijl het ’s nachts gevoelsmatig rond het vriespunt ligt. Binnenkort toch ergens een winkel opzoeken voor een lekkere wollen ‘Mart Smeets’ trui. De bedoeling is dat we rustig richting het zuiden reizen waar we volgende week aan hopen te komen, dan gaan we langs de kust weer omhoog om vervolgens met de boot naar het noordereiland te gaan. De dagen vliegen werkelijk voorbij, het is toch fijn om een tijdje samen te reizen. Het contact met andere reizigers is een stuk minder, maar het is leuk om weer eens lekker te ouwehoeren. Als Richard straks vertrekt heb ik de camper nog 9 dagen alleen. Dat zal stil worden, maar zover is het nog lang niet. We genieten volop van de schitterende natuur en het lekkere weer. Ik heb nog een aantal video’s gemaakt en enkele nieuwe foto’s geplaatst. Het beste en tot gauw!

Ik ga nog heel even terug naar Sydney. Mijn laatste berichtje vanuit Sydney was vrij summier. Er valt eigenlijk zoveel meer te vertellen over deze stad. Met prachtige parken en gebouwen, mooie stranden, grote havens en bijzondere mensen. Zo vierde ik Kerst, met de andere bewoners van het hostel op Bondi beach, pokerde ik drie avonden live in het mega casino van Sydney (+ $130, Mehmet), kwam ik zowaar twee goede vrienden van mijn collega en Ajax-fan Hans Roman tegen, bakte ik ’s avonds regelmatig hamburgers op het dakterras van het hostel met mijn Chileense kamergenoten en trapte ik overdag een balletje in het park met fantastisch uitzicht op de skyline van Sydney. Maar de dagen na oud en nieuw was ik echt toe aan iets anders. Je leeft naar zo’n moment toe en als het dan voorbij is, wil je zo snel mogelijk verder. Dat gevoel had ik heel sterk en daarbij maakte ik een kapitale blunder…Ik had mijn hostel tot 2 januari gereserveerd, maar zou pas op 4 januari naar Nieuw-Zeeland vliegen. Het minimumverblijf in het hostel waar ik verbleef was tien dagen tot 2 januari. Ik dacht dat iedereen daarna wel zou vertrekken en er dus ruimte genoeg zou zijn om twee dagen langer te blijven. In principe had ik tien dagen om dat te regelen, maar in die tien dagen met Kerst en Oud & Nieuw, zon, gezelligheid, lange avonden en het goede leven miste ik de scherpte om daar over na te denken. ’s Ochtends 2 januari om 7 uur liep ik toch wat nerveus de trap af op weg naar de receptie. Daar aangekomen werd me verteld dat ik echt uit moest checken en dat het hostel tot 6 januari helemaal vol zat…Ik kon mezelf wel voor de kop slaan, maar moest toch echt op zoek naar een andere plek voor twee nachten. Ik kon geen afscheid meer nemen van de mensen die ik de afgelopen periode in het hostel had ontmoet, pakte snel mijn rugzak en nam een metro richting het centrum. Hier zijn een aantal hele grote hostels, maar na de eerste twee te zijn binnengelopen begon ik toch nattigheid te voelen. Ook bij het derde hostel werd ik teleurgesteld, maar de man achter de receptie gaf me een plattegrond met daarop nog een aantal andere hostels. Hij leek het oprecht vervelend voor me te vinden. Vervolgens liep ik nog drie hostels binnen die allemaal vol zaten. En het had zo simpel kunnen zijn! Het had weinig zin om naar nog meer hostels te gaan. Mijn gevoel zei me dat ik terug moest naar het derde hostel waar ik goed geholpen werd door die man, ondanks dat ze vol zaten. In een roes ben ik teruggelopen, er stond inmiddels een lange rij voor de receptie met mensen die uit en incheckten. Toen ik aan de beurt was, werd ik geholpen door een meisje, maar ik vertelde haar dat ik wilde wachten op haar collega. Toen hij zover was, keek hij me aan en vroeg of hij kon helpen. Ik wist eigenlijk niet goed wat ik moest zeggen, want ze hadden geen bedden voor die nacht. Dat vertelde ik hem dan ook. Hij reageerde verbaasd op mijn verhaal dat de andere hostels ook tot de nok toe vol zaten. “No worries mate, we’ll find a place for tonight.” Hij stelde voor mijn telefoonnummer te geven en zou bellen als er een reservering gecancelled werd. Toen ben ik naar het park gegaan om daar rustig bij te komen en te wachten. Ik nam de mogelijke opties door om de nacht door te brengen en maakte me eigenlijk niet heel veel zorgen. Voor sommige mensen is het altijd weer een vraag waar te slapen. Ach ja, that’s life.. Toch gebeurde er iets wonderlijks. Ik zette mijn ipod aan en stelde de functie ‘random’ in. Dat betekent zoals velen van jullie zullen weten, dat de ipod willekeurig een nummer kiest uit de afspeellijst. In totaal staan er 589 nummers op mijn ipod, als tweede koos hij dit nummer:

‘Magic is in the air.’ Ik kreeg er kippenvel van, ondanks dat het zonnig en een graadje of 25 was. Een uur later werd ik gebeld en was het geregeld. Ik had een slaapplaats voor twee nachten. ’s Avonds in bed vroeg ik me toch af waarom ik juist terugliep naar deze man en dan dat nummer van Amy Macdonald. Ik kwam niet verder dan twee mogelijke antwoorden, mijn bezoek aan Israel, of het gat in de ozonlaag boven Australie.

Morgen op zoek naar een camper en dan op zoek naar een nieuw avontuur! Ik kan niet wachten op het moment dat ik de sleutel van het contact omdraai. Ik heb er heel veel zin in en houd jullie op de hoogte. Cheers!

De feestdagen zitten er weer op, tijd om mijn koffers te pakken en aanstaande dinsdag naar Nieuw-Zeeland te vliegen. Ik heb twee hele leuke weken in een bruisend Sydney beleefd, maar het is meer dan voldoende nu. Het minimum verblijf in het hostel waar ik zat was 10 dagen, dat betekent dus dat je 10 dagen met dezelfde mensen in het hostel woont. Je leert elkaar dan goed kennen en het is leuk om te zien hoe je op het laatst met elkaar omgaat. De schroom is eraf en daardoor was de nieuwjaarsparty in het park erg gezellig! We hebben de hele dag in de brandende zon gewacht op het vuurwerk, uiteindelijk meer dan 14 uur. Af en toe een verkoelend biertje en heel veel water. Ik stond op een perfecte plek, mede door een aantal mensen van ons hostel die de nacht ervoor voor de hekken van het park hebben doorgebracht.

Uiteindelijk sloot het park direct na het vuurwerk en zijn we met een behoorlijke groep terug naar het hostel gegaan. Daar kakte de boel na een dag lange dag toch behoorlijk in. Net op het moment dat ik wilde gaan slapen, zo rond een uur of 2 vroeg een Nederlandse jongen of ik nog zin had de stad in te gaan. Onder het motto ‘nu we er toch zijn’, ben ik met hem meegegaan om hem na een klein half uurtje alweer kwijt te raken. Zo ontzettend veel mensen. Uiteindelijk ben ik in mijn eentje naar de ‘hotste’ club in town gegaan, niet die van Costa overigens.  Ik kan nu wel zeggen dat het heel leuk was, maar dat was het eigenlijk helemaal niet. Ik wilde gewoon in Nederland zijn, bij vrienden en familie. Ik heb jullie echt gemist! Ik heb het uiteindelijk nog behoorlijk laat gemaakt, het was in ieder geval al licht. Onvoorstelbaar, het gaat hier echt 24 uur per dag door. Toen ik de portier dan ook vroeg hoe laat ze sloten, begon hij te lachen en sprak de woorden: “Till the boss is going home.” Goed geld verdienen trouwens voor ‘the boss’, 40 dollartjes entree en dan 9 dollar voor een biertje. Ik schat zo rond de 500 mensen binnen, veel met flessen champagne of wijn. De volgende keer vertel ik wat meer, het is nu tijd om een paar extra uurtjes slaap te pakken! Tot snel