Minty Morocco

Toen Richard me enkele weken geleden vroeg mee te gaan op reis, hoefde ik niet lang na te denken. Het was alweer even geleden en het kriebelde inmiddels weer behoorlijk.
Marokko zou het dit keer worden. Niet direct mijn droombestemming, maar zeker een land dat het ontdekken waard is. Het ligt op nog geen 4 uur vliegen van Nederland en brengt je toch in een totaal andere wereld. Ik was overigens al een keer eerder in Marokko geweest, maar deze dagtrip vanuit Spanje (Gibraltar) was een ware teleurstelling. Een iets te toeristisch uitstapje dat begon met een busreis, verder kreeg je een toneelstukje voorgeschoteld en mocht je verplicht luisteren naar enkele verkoopdemonstraties. Je kreeg niet eens een stempel in je paspoort! Een ervaring rijker, maar illusie armer keerde je nog dezelfde dag terug.

Deze reis moest toch anders worden. Een roadtrip door Marokko die startte in Marrakech en moet eindigen in Fez. In Marokko leven verschillende bevolkingsgroepen. Zo vind je hier Berbers, de oorspronkelijke bewoners en Arabieren, die hier later naartoe zijn gekomen. Marokko is overwegend Islamitisch, dit zie je duidelijk terug in het straatbeeld. Grote moskeeën met minaretten die vijf keer per dag oproepen tot gebed. Vrouwen met hoofddoek of in boerka en mannen in grote gewaden. Deze zijn er trouwens in twee varianten, de gewone en een hooded variant. Deze laatste kom je meer in de bergen tegen. Ik heb de indruk dat het tegen de kou is. Het is grappig om te zien hoe vrouwen gehuld in boerka alles pijlsnel in de gaten hebben. Van grote afstand hebben ze je allang in de gaten. Dit zie je heel duidelijk wanneer je bijvoorbeeld op een plein loopt en je fototoestel voor de dag haalt. Overal om je heen duiken ze dan snel weg.
Marrakesh is absoluut geen saaie stad, er gebeurt constant van alles. Kaartlezers, slangenbezweerders, muzikanten, straatverkopers, je komt er alles tegen. Als toerist val je toch behoorlijk op en dat werkt soms in je nadeel. Zo raakten we binnen een paar uur al verstrikt in een net van zwendel en oplichting. We raakten aan de praat met een alleraardigste ‘gids’. We kregen een ongevraagde rondleiding en kwamen uit bij een indrukwekkende leerfabriek. Niet veel later zaten we 3 hoog in een winkeltje, waar ik uiteindelijk dan maar een paar wondersloffen voor een ‘good price’ kocht. Vraag is alleen voor wie het een goede prijs was. De keten telde 4 schakels, die achteraf allemaal ook nog eens betaald moesten worden. Zo’n eerste dag betaal je nou eenmaal een paar tientjes leergeld. Je kunt het ook als een opfriscursus zien, waarbij de belangrijkste aandachtspunten nog weer eens aangestipt worden: Zorg ervoor dat je altijd kleingeld op zak hebt. Spreek vooraf een prijs af. Niets is gratis, ook al wordt dat vooraf gezegd. En doe geen dingen die je eigenlijk helemaal niet wilt. Natuurlijk is het allemaal een spel, je kunt alleen nooit winnen. De tegenstander is getraind en denkt altijd een stap verder dan jij.

winkel

leerfabriek

Marrakesh is bij uitstek geschikt om te winkelen. Kleine stalletjes en boetiekjes, maar ook West-Europese ketens van de bekende labels vind je hier. Opvallend daarbij is de Marokkaanse cosmo girl. Een grote donkere bos met krullen, Gucci zonnebril en zwart t-shirt waar met zilveren letters het woord ‘Delicious’ op staat. Nee, Marokko is zeker niet alternatief of conservatief. Het staat bol van de tegenstellingen. Kijk niet gek op wanneer een Porsche een paard met wagen inhaalt.
Divers en verrassend, dat maakt Marokko tot nu toe een bijzonder land.
Na een dag in Marrakesh besloten we de volgende dag richting het Atlas-gebergte te rijden. het Atlas-gebergte is een grote bergketen, waarbij de hoogste toppen meer dan 4.000 meter hoog zijn. Te vergelijken met de Alpen in Europa. Richard, omgedoopt tot Rachid en ik genoten volop tijdens een rit over hoge bergpassen en door diepe valleien. We stopten regelmatig bij dorpjes en dronken een kopje thee met de lokale bevolking. Dat is trouwens een van de dingen die me het meest is bijgebleven de laatste dagen. Overal waar je komt krijg je eerst een bakje thee. Bijzonder vriendelijk en gastvrij. Een groot verschil met Nederland. Mensen nemen de tijd voor je, zijn oprecht geinteresseerd. Leven voor elkaar, voor familie, voor een gemeenschap. Een stukje cultuur dat hier nog heel normaal is. Wij zijn altijd druk, leven op de automatische piloot en zijn over het algemeen georiënteerd op geld en luxe. Ik heb echt de indruk dat we soms vergeten wat het leven zo mooi maakt. Gewoon simpele dingen, tijd nemen voor elkaar en genieten van het leven zoals het is.

Atlas

We hebben echt een aantal topdagen gehad. Rachid en ik zijn het zelden met elkaar eens, dat maakt het mooi en uitdagend om juist met hem op reis te gaan. Discussies over Palestijns gebied en Israel, de spanning tussen kapitalisme en geloof. En onze gezamenlijke interesse in voetbal en politiek maakt dat het nooit saai is. Al miste ik hem wel even toen hij ook nog over het marxisme begon. Ergens blijkt die pik toch gewoon een ouwe socialist!
Gisteren hebben we een mooie tour gemaakt met de broer van de hoteleigenaar. Op de grens tussen Algerije en Marokko reden we in een 4×4 met ruim 100 km per uur door de woesijn. Een aantal jaar geleden kwam de rally Parijs-Dakar hier nog jaarlijks door het dorp. Totdat een kindje dodelijk verongelukte, toen het werd aangereden. Tijdens onze rit stopten we in een dorp met nomaden, heel bijzonder hoe die mensen gewoon in de woestijn leven. Ze hebben een aantal dieren, waaronder dromedarissen. Wat zijn dat een schitterende beesten. De ‘blowers’ van het dierenrijk. Ze kijken je aan alsof je kats niet goed wijs bent en dat op een hele slome en relaxte manier. Mooie afsluiting van de dag was een speciaal concert in een dorp waar Afrikanen leven. Wij waren de enige twee bezoekers en kregen uiteraard eerst thee. Na een tijdje begon een groep mannen en kinderen voor ons te zingen. Het was allemaal goed bedoeld, maar na een paar minuten wel weer genoeg. Ze hielden maar niet op en niet veel later werden we verzocht mee te dansen. Dat zag er natuurlijk nogal kolderiek uit. Ik ben zelf absoluut geen danswonder en durf te zeggen dat Richard dat ook niet is. Het zag en voelde allemaal wat houterig, ik moest Richard dan ook niet aankijken om niet in de lach te schieten. Toen onze gids binnenkwam dacht ik even dat het Ralf Inbar was, die ons postuum nog even bij de benen nam. Wij rijden nu richting de kust om vervolgens zaterdag in Fez uit te komen. Zondagmorgen vliegen we terug naar Nederland.

dromedaris